alofon/o PIV1

alofono

FON Parolsono funkcianta en iu lingvo kiel variaĵo (realigo) de fonemo: la aparteno de alofonoj al fonemoj varias de unu lingvo al alia [1]; en granda parto de Ĉinio silabkomenca „l-“ kaj silabkomenca „n-“ estas alofonoj de unu sama fonemo, kaj estas malfacile por la tieaj ĉinoj distingi inter la du [2].
1. John Wells: Lingvistikaj aspektoj de Esperanto, UEA: 1989.
2. Vilhelmo ROWE: La karaktero de la ĉina lingvo kaj la sekvoj por EsperantoMonato
angle:
 allophone
ĉeĥe:
 alofon
france:
 allophone
germane:
 Allophon
ruse:
 аллофона
slovake:
 alofon
ukraine:
 алофон

alofona

FON Apartenanta al subfonema nivelo, rilata al alofonoj: alofonan transskribon oni kutime apartigis per rektaj krampoj, la foneman oni metas inter du oblikvoj: en Esperanto [e] kaj [ε] estas alofonoj de la fonemo /e/.
angle:
 allophonic
france:
 allophonique
germane:
 allophonisch
ruse:
 аллофонический

administraj notoj

~a: Mankas dua fontindiko.
~a: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.