apokop/o PVEF
apokopo
-
Forlaso de unu aŭ kelkaj silaboj en fino de
vorto, ekzemple aŭt(omobil)o, fot(ografaĵ)o, tram(veturil)o:
kelkaj retorikaj figuroj estas surbaze de la sonoj kaj morforlogio, – ekzemple
aliteracio, apokopo
[1];
infinitivoj, el vortoj latiniddevenaj, finiĝas per -a, -e, -i, kun apokopo de la
originala fina -r: mira… (el mirar) ‘rigardi’,
come (el comer) ‘manĝi’, drumi
(el dormir kun metatezo) ‘dormi’
[2].
Rim.: Laŭ BL: Prefere diru finellaso.
1.
Enciklopedio Simpozio, Figuro. Retorika... 2188
2. Esperanto kaj papiamento, Epitomo de la gramatiko, p. 385; el: Heroldo de Esperanto 63. 1987: 3 (1774), p. 1, 3; 415 (1775/76), p. 7.
2. Esperanto kaj papiamento, Epitomo de la gramatiko, p. 385; el: Heroldo de Esperanto 63. 1987: 3 (1774), p. 1, 3; 415 (1775/76), p. 7.
- angle:
- apocope
- beloruse:
- апокапа
- bulgare:
- апокопа
- ĉeĥe:
- apokopa
- france:
- apocope
- germane:
- Apokope, Abfall eines Auslauts
- hispane:
- apócope
- japane:
- 語尾音消失 [ごびおとしょうしつ]
- katalune:
- apòcope
- nederlande:
- apocope
- perse:
- حذف پایانی
- pole:
- apokopa
- rumane:
- apocopă
- ruse:
- апокопа, усечение
- slovake:
- apokopa, hlások (aut(omobilo)o), vynechanie slabík
- ukraine:
- апокопа, усікання (кінцевих звуків слова)