vinkt/o 6

vinkto Vikipedio

1.  
Nito: la posedantoj lasis cementi lin (la porcelanan hometon) en la dorso, bona vinkto estis trametita tra lia kolo, kaj li fariĝis kiel nova, nur balanci la kapon li plu ne povis [1]; VD:nito
2.  
Metala peco uzanta por kunfiksi apartajn pecojn, ekz. paperfoliojn kreante kajeron aŭ por ripari dispecigitan porcelanaĵon. SIN:krampo
angle:
1. rivet
beloruse:
1. заклёпка
ĉeĥe:
nýtek, přezka, sponka, svorka
france:
1. rivet
germane:
1. Niete
greke:
1. πριτσίνι
hispane:
1. remache
hungare:
1. szegecs 2. fűzőkapocs
nederlande:
1. niet (z.nw.)
perse:
1. پرچ
pole:
1. nit 2. trzpień, klamra, spinka
portugale:
1. rebite
ruse:
1. заклёпка
slovake:
nit, pracka, sponka, svorka

vinkti

1.  
Niti. Laŭ reloj malrapide rampis ŝtale vinktita kvarvagona kirastrajno [2]
2.  
Krampi: kompostita, presita kaj vinktita en la eldonejo [3]. klammern (ösze)fűz VD:krampo, broŝuri
2. N. Ostrovskij, tr. Solomon Cins: Kiel ŝtalo estis hardata, Jekaterinburg: Sezonoj, 1997. Ĉap. 6.
3. Kolofono de „Monato“
beloruse:
1. заклёпваць, закляпаць 2. сашчапіць (дужкай), змацаваць (дужкай)
ĉeĥe:
nýtkem, spojit sponou
germane:
1. nieten klammern,
hungare:
1. szegecsel (ösze)fűz
nederlande:
nieten
pole:
1. nitować 2. zszywać, spinać zszywkami, bindować
ruse:
1. заклёпывать 2. крепить скобой, сшить скобкой
slovake:
nitom, spojiť sponou
Rim. 1: La antaŭ-PIV-aj esperantistoj ne dubis ke temas pri nito; tiel en la Suplemento al PV kaj en plimulto de naciaj tradukvortaroj. Ankaŭ la Andersena fabelo en kies kunteksto Zamenhof uzis la vorton parolas pri nito. Estas mistero, kial la Esperantujaj eldonistoj subite ekuzis la vorton por la senco „broŝuri per krampoj“.
Rim. 2: Ĉar la etimologio de vinkto estas neevidenta, jen citaĵo el la Etimologia vortaro de Vilborg: VINKT/O (Sesa oficiala aldono; -i en Jurgensen, Wörterbuch Esperanto-Deutsch, 3a eld. 1909; -o en Kabe, Vortaro de Esperanto, 1910, Wüster, Enciklopedia Vortaro [supozeble, temas pri la mikroslipa eldono de 1996], PV Suplemento): Z probable kreis tiun radikon el L vinctum „ligita“ (vd Waringhien „Lingvo kaj Vivo“ 81), procedo kies sola analogaĵo ŝajnas esti la kazo de vekto (vd tiun). La fontlingvoj malakordas inter si; la franca formo, akceptita de la aliaj L.I., estis neoportuna pro sufiksidenta -et. Ido revet/o, Interlingue-Interlingua -e (← Franca rivet). Ptc.perf.ntr. de latina vincire „(ĉirkaŭ)ligi, volvi“ kun necerta etimologio. Samfamilia: vinko.

administraj notoj

~o: Mankas dua fontindiko.
~i: Mankas verkindiko en fonto.