tradukoj: be de en es fa fr hu nl pt ru sv

^*infer/o

^*infero

1.

En antikvaj religioj, regno de la mortintoj, ofte prezentata kiel senĝoja subtera loko: je ĉiuj dioj de la infero mi ĵuras [1]; Vergilio rakontas pri vizito de Eneo en la inferon; en tiuj tagoj, inter la 1a kaj 11a de Nisano, okazis granda festo: Marduko (...) revenis el Infero kaj venkis la perfidulon Ereo [2].
Rim.: Zamenhof uzis en sia biblia traduko la universalan vorton „infero“ por traduki la hebrean Ŝeol' (ekz-e en Nombroj 6:30); sed la viktorianajn reaktistojn tio ŝokis, kaj ili anstataŭigis ĝin per sentraduka hebreaĵo (dum en la Nova Testamento ili esprimas la samon per la greka speco de infero¹, Hadeso). Rezulte la Londona Biblio tute ne uzas la vorton infero! [Sergio Pokrovskij]

2.

Loko kie regas la diablo kaj kie kondamnitaj animoj suferas (eternan) punon (kontraste al la ĉielo aŭ paradizo): li diris, ke la homoj estas malpiaj kaj tial Dio devas ilin puni, kaj post la morto la malbonuloj venas en la inferon, kie ili devas eterne bruli [3]; li ... venis fine al granda nigra pordego; ĝi estis la pordego de la infero [4]; (frazaĵo) iru en la inferon (ne plu incitu min) kun viaj pruvoj^Z!

3.

(figure) Loko, situacio, en kiu oni forte suferas (laŭ la senco infero²): Nun iru hejmen, kaj la infero, kiun aranĝos por vi via edzino, estu via puno [5]; en tiu domo, vivo estas infero.

infera

1.

Rilata al infero: la inferaj turmentoj; la inferaj pordegoj.

2.

(figure) Havanta la malbonegecon de la infero; multsuferiga: infera karaktero, krueleco, malico, bruo^Z; tio postulas inferan paciencon kaj senĉesan ekzerciĝadon [6].

      Kongruigi kun Edeno, Elizeo, Paradizo, ekzemple pri
      uskleco.
      [MB]