tradukoj: be bg br ca cs de en es fr he hr hu it nl pl pt ru sv

^*orel/o [1]

^*orelo

1.

Organo de aŭdkapablo: kapti hundon je la oreloj^Z; la ĉevalo akrigas la orelojn^Z (ekatentas) ; streĉi la orelon ^Z; klini la orelon al ies parolo^Z; forklini sian orelon de aŭdado de prudento^Z; tra unu orelo eniras, tra la dua eliras [2]; paroli, diri en ies orelon^Z (sekreti); ne estas bezone, ke oni tiru lin per orelo^Z (ke oni admonu lin).

2.

(figure) Aŭdado, aŭdkapablo: malsata stomako orelon ne havas (ne aŭdas) [3]; la muro havas orelojn (estas aŭskultanto post ĝi) [4]; tiu muziko tranĉas la orelon^Z; juĝanto devas havi du orelojn (aŭskulti egale ambaŭ juĝotojn) [5]; se tio venus al liaj oreloj^Z.

orela

Rilata al orelo: orela konko; buŝa (perbuŝa) kaj orela (perorela) literaturo^Z.

orelbruo

Ĝena elorela bruo kiun iuj personoj povas aŭde percepti kaj kiu ne devenas de ekstera ĉirkaŭanta sono.