^*la, l'

Senfleksia difina artikolo, egala por ĉiuj seksoj, kazoj kaj nombroj, uzata antaŭ substantivo, por montri, ke la priparolata persono aŭ objekto estas jam konata aŭ ke oni parolas pri la tuta speco: la suno brilas [1]; la pli juna filino […] estis la plena portreto de sia patro [2]; la dudeka (tago) de Februaro estas la kvindek-unua tago de la jaro [3]; la sekvantaj tri verkoj estas rigardataj kiel fundamento de Esperanto [4]; la legantoj ne miru, ke ili trovos en la nacia traduko […] tiujn samajn erarojn, kiuj sin trovis en la unua eldono de la Universala Vortaro [5]; ĉe la leviĝo de l'suno [6]; en la jaro 1905 ^PrV ; li esprimis la deziron, ke lia verko […] enhavu ankaŭ parton Esperantan ^PrV ; la patro l'arbaron ekiris ĉasadi [7]; ni en prozo uzas ordinare la formon konstantan (la) kaj konservas la formon apostrofitan speciale por versoj ^LR ; la tempo ĉiam malkaŝas la veron ^PrV .

Rim. 1: Oni ne uzas la antaŭ la propraj nomoj aŭ la titoloj, nek antaŭ la mallongigoj (PIV, UEA), nek antaŭ land- kaj urb-nomoj, se ilin ne antaŭas adjektivo, nek apud ambaŭ, ĉiuj, kies. Oni tamen kutime uzas la artikolon en geografiaj nomoj faritaj el komunaj vortoj: la Nigra Maro, la Flava Rivero.

Rim. 2: La fina vokalo de la artikolo povas esti forlasata kaj anstataŭata de apostrofo, precipe en poezio, kiam la artikolo sekvas prepozicion, kiu finiĝas per vokalo: tra l' mondo.

Rim. 3: Forlaso de la artikolo en dubaj kazoj estas preferinda ol misuzo.