fenic/o PIV1

fenico  

HIS Ano de popolo vivinta ekde la 3a jarmilo a. K. en Fenicujo, aktiva en ŝipa komercado kaj koloniado ĉirkaŭ Mediteraneo, ekde la 9a jarcento a. K. dependa je diversaj imperioj: la fenicoj parolis ŝemidan lingvon [1].
1. Sergio Pokrovskij: Slavonaj skriboj, La Ondo de Esperanto, numero 52a, 1999:2a
angle:
Phoenician
beloruse:
фінікіец
ĉeĥe:
Féničan
france:
Phénicien (subst.)
germane:
Phönizier
hungare:
föníciai
pole:
Fenicjanin
portugale:
fenício
ruse:
финикиец
slovake:
Feničan

fenica

Rilata al fenicoj.
angle:
Phoenician
beloruse:
фінікійскі
france:
phénicien (adj.)
germane:
phönizisch
hungare:
föníciai
pole:
fenicki
portugale:
fenício
ruse:
финикийский

Fenicujo  

GEOGHIS La devena lando de fenicoj, inter Lebanona montaro kaj la orienta bordo de Mediteranea maro, proksimume nuna Libano. SIN:Fenicio
angle:
Phoenicia
beloruse:
Фінікія
france:
Phénicie
germane:
Phönizien
hungare:
Fönícia
pole:
Fenicja
portugale:
Fenícia
ruse:
Финикия

administraj notoj

~a: Mankas dua fontindiko.
~a: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.
F~ujo: Mankas dua fontindiko.
F~ujo: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.