*sup/o PV

*supo

KUI Manĝaĵo konsistanta el akvo, en kiu oni kuiris legomojn kaj ankaŭ kelkfoje viandon: inter la mano ĝis la buŝo ofte disverŝiĝas la supo (la esperitaĵo ne efektiviĝas. interspaco, tro frue) PrV .
angle:
soup
beloruse:
суп, поліўка
bulgare:
супа
ĉeĥe:
polévka
ĉine:
汤 [tāng]
france:
potage, soupe
germane:
Suppe
hebree:
מרק
hispane:
sopa
hungare:
leves
indonezie:
sup
japane:
スープ [すーぷ]
kroate:
juha
nederlande:
soep
pole:
zupa
ruse:
суп, похлёбка
slovake:
polievka
svede:
soppa
tibete:
ཐུག་པ་
turke:
çorba
ukraine:
суп, юшка

supujo

Ordinare iom dika vazo kun kovrilo, en kiu oni tenas supon: sur la tablo apud negranda globforma samovaro staris supujo kun malvarma brasiksupo [1].
1. A. Ĉeĥov, trad. A. Korĵenkov: Sveda alumeto, 2004-2010
beloruse:
супніца
france:
soupière
japane:
スープばち [すーぷばち]
pole:
waza

administraj notoj