tradukoj: be bg br cs de en es fa fr he hu it la nl pl ru sk tr vo

^*buŝ/o [1]

^*buŝo

1.

Kava parto en la kapo de homo aŭ besto, per kiu ili sin nutras: buŝo de homo, bovo, leono, hundo, rato; fluis sur lipoj, sed en buŝon ne trafis [2]; teni sian langon en la buŝo [3]; ĉe ĉiu vorto, kiun vi diros, el via buŝo eliros aŭ floro aŭ multekosta ŝtono [4].

2.

Parto de la vizaĝo, aperturo inter la lipoj: tordita buŝo; ho, li kisu min per kisoj de sia buŝo! [5].

3.

Sama parto de la homa kapo, konsiderata kiel parolorgano: en buŝo Biblio, en koro malpio [6]; ne movi la buŝon (tute silenti) [7]; ŝtopi, fermi al iu la buŝon (silentigi). lango, lipo

4.

(figure) Enira aŭ elira aperturo: buŝo de forno, de rivero en la maro enfluejo, faŭko

buŝa

1.

De la buŝo¹: la buŝa kavo.

2.

Parola, voĉa: buŝa interparolado, literaturo^Z

3.

Dum kies prononco la velo estas levita kaj baras la pasejon inter la buŝo¹ kaj la naza kavaĵo: buŝa vokalo . naza.

buŝego

Buŝo de grandaj bestoj. faŭko

^*buŝumo

Ilo por teni fermita la buŝon de bestoj kaj malhelpi la mordojn: (figure) la gazetaro portas buŝumon (ne povas libere paroli).

enbuŝaĵo

Transversa stangeto, kiun oni ŝovas en la buŝon de ĉevalo por direkti ĝin per alfiksitaj bridoj: kondukante ĉevalojn je iliaj enbuŝaĵoj [8].

elbuŝigi

(komune) diri mi neniam povis elbuŝigi aŭ „so“ post „po“, aŭ „co“ post „so“ [9].

postbuŝo

Parto de la buŝo proksima al la faringo.

plenbuŝo

Kvanto, kiun povas enteni la buŝo: S-ro Veselov eltrinkis unu plenbuŝon da ruĝa vino el glaso staranta antaŭ si [11].

rondbuŝuloj

Klaso de vertebruloj, serpento- aŭ vermo-formaj senmakzelaj fiŝoj (Cyclostomata).

    Fakulo bv kontroli la difinon. La difino en
    PIV1 estas "faringo" kaj en PIV2 "busxa
    parto de faringo" (supra parto de faringo??)
    [MB]