*disting/i PV

*distingi  

(tr)
1.  
Rimarki diferencon inter objektoj, personoj aŭ ideoj: distingi ion de ioZ , disde io, el io; distingi petroselon de cikuto, veron de malvero; distingi la bluon de la verdo; oni povas distingi tri periodojn en tiu epoko; la morto ne distingas (sendiference traktas), ĉiujn egale atingasPrV ; via Dio distingis vin el inter la popoloj [1]. VD:kontrasti, malkonfuzi.
2.
Klare, precize, nete percepti: regis tia mallumo, ke oni ne multe povis distingi [2]; li ne povis distingi, ĉu ...as [3]; oni ne povis distingi la fizionomiojn de la vojaĝantoj [4]; pro la nebulo ni ne distingis la detalojn de la pejzaĝo.
3.
Distingigi: la idealeco, kiu lin tiel bele distingasZ .
angle:
distinguish
bulgare:
различавам
ĉeĥe:
diferencovat, odlišit, poznat, rozeznat, rozlišovat, rozpoznat
france:
1. distinguer (reconnaître comme distinct) 2. distinguer (percevoir), percevoir
germane:
1. unterscheiden 2. unterscheiden, erkennen
hispane:
distinguir
pole:
1. odróżniać, rozróżniać 2. rozgraniczać, rozeznawać się, wyodrębniać
portugale:
distinguir
ruse:
1. различать, отличать 2. различать 3. отличать
slovake:
rozlišovať, rozoznať, rozpoznať

distingo  

1.
Ago, maniero, fakto distingi: la distingo de la speciaraj karakteroj [en botaniko] ravis min [5].
2.
Io, kio rekompencas ies meriton: tio estas io nekompareble bela kaj la plej alta distingo, kiun iam ricevis ia anaso [6].
ĉeĥe:
distinkce, odlišení, rozeznání, uznání
france:
1. distinction (acte) 2. distinction (récompense)
hebree:
הבחנה, ציון לשבח
hispane:
distinciónr
pole:
1. odróżnienie, rozróżnienie, rozgraniczenie, rozeznanie, wyodrębnienie 2. odznaczenie, dystynkcja
ruse:
1. различие, отличие 2. отличие (награда)
slovake:
odlíšenie, uznanie

distinga

1.  
Distingiga: plata nazo kaj grasa dorso estis ĝiaj ĝeneralaj distingaj signoj [7].
2.
Distingiĝanta per eminenta socia pozicio; eleganta kaj sindetenema, kiel konvenas al tiaj personoj: li estis el distinga deveno: lia patro estis bankiero aŭ io tia [8]; kial vi ne fumas pipon, Inspektoro?, tio donas distingecon [9].
ĉeĥe:
distinkční, odlišovací, rozlišovací
france:
~eco: distinction (noblesse) 2. distingué (noble)
hebree:
מובחן
pole:
1. odróżnialny, rozróżnialny, rozgraniczalny, wyodrębnialny, rozpoznawalny 2. dystyngowany, doborowy, wybitny
ruse:
1. отличительный 2. видный, выдающийся
slovake:
ušľachtilý, vyberaný

distingebla

Kiu sufiĉe netas, sufiĉe kontrastas kun ĉirkaŭaĵo, por ke oni ĝin distingu: la blankete-grizaj piramidoj estis distingeblaj kiel siluetoj en la klara aero en la flanko de la dezerto [10].
france:
distinct, distinguable

distingigi  

Konigi ion aŭ iun kiel diferencan de alia aŭ eminentan inter la aliaj: lia ĉapo distingigis lin inter ĉiuj liaj kamaradoj VD:apartigi, diferencigi, karakterizi, kontrastigi, marki, signi
france:
distinguer (caractériser), caractériser
germane:
auszeichnen
hebree:
להבחין
pole:
odznaczać, wyróżniać
ruse:
отличать

distingiĝi  

1.
Sin montri diferenca de aliaj: inter la mebloj distingiĝis malnova tablo; lia punca kapuĉo akre distingiĝis ĉe la profunda nigreco de la harojZ .
2.  
Sin montri diferenca de alia per ia supereco, merito; esti supera, eminenta: tiu sistemo distingiĝas per ekstrema simplecoZ ; en la lernejo li distingiĝis per sia talento por matematiko. VD:brili, kontrasti, elreliefigi.
3.
Sin montri klare kaj precize: la ruinoj nete distingiĝas sur la monto.
france:
1. se distinguer (se différencier) 2. se distinguer (s'illustrer), se signaler (se distinguer), s'illustrer (se distinguer) 3. se distinguer (apparaître), apparaître
germane:
1. sich unterscheiden 2. sich auszeichnen 3. sich abzeichnen
hebree:
להצטיין
pole:
1. odznaczać się, wyróżniać się 2. odznaczać się, wyróżniać się, wybijać się 3. odznaczać się, wyróżniać się, odcinać się
ruse:
1. отличаться 2. отличаться 3. различаться

distingiga  

Klare, nete diferenciganta; kiu precize karakterizas: la distingiga eco de bona komedio estas, ke ĝi ridigas.
france:
distinctif
pole:
odróżnialny, rozróżnialny, rozgraniczalny, wyodrębnialny, rozpoznawalny
ruse:
отличающий

distingiĝa

1.
Sin montranta diferenca de ceteraj: la dua distingiĝa eco de lingvo arta estas ĝia flekseblecoZ .
2.  
Sin montranta supera, eminenta, bonega. VD:elstara, reliefa, malvulgara.
france:
1. distinctif
pole:
1. odróżniający się, odcinający się 2. odznaczający się, wyróżniający się, odcinaćający się
ruse:
1. отличающийся 2. отличный

distinginda  

Meritanta pro ia supereco, ke oni distingu lin: vigla societo, distinginda societo lin ĉirkaŭis [11]; li estas unu el la plej distingindaj pentristoj; distingindaj servoj, meritoj, kvalitoj.
ĉeĥe:
vynikající, význačný
france:
éminent, distingué (éminent)
germane:
ausgezeichnet
ruse:
видный, выдающийся
slovake:
význačný

distingilo  

Signo, per kiu oni povas distingi: klareco estas distingilo de bona stilo. SIN:diferencigilo, eco, karakterizo, trajto
ĉeĥe:
charakteristický znak, poznávací znamení, rozlišovací znak
france:
caractéristique, signe (distinctif)
germane:
Merkmal, Unterscheidungsmerkmal
pole:
wyróżnik, odznaczenie, odznaka, znamię (cecha szczególna)
ruse:
отличительный признак, специфический признак
slovake:
poznávacie znamenie, rozlišovací znak

distingito, distingulo, distingiĝulo, distingindulo,  

Malvulgara, eminenta homo: tio estas la distingitoj el la komunumo, la estroj de la triboj [12]. VD:elito, kremo
pole:
człowiek dystyngowany, człowiek odznaczony, człowiek wyróżniający się
ruse:
выдающийся человек

nedistingebla  

Ne neta, tro malproksima, simila al ĉirkaŭaj aĵoj, tiel ke oni ĝin ne distingas; nebula: la skribo ofte aperas tiel pala, tiel nedistingebla, ke oni pensas, ke oni havas antaŭ si malplenan folion [13].
france:
indistinct

administraj notoj

~i: Mankas verkindiko en fonto.
~igi: Mankas dua fontindiko.
~igi: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.
~iĝi: Mankas verkindiko en fonto.
~iga: Mankas dua fontindiko.
~iga: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.
~iĝa: Mankas verkindiko en fonto.
~ilo: Mankas dua fontindiko.
~ilo: Mankas fonto, kiu estas nek vortaro nek terminaro.