tradukoj: be cs de en es fa fr hu it nl ru

^*sufiks/o [1]

^*sufikso

1.

(komune) Vortero uzata kutime metante ĝin post aliaj vorteroj por formi kunmetitan vorton: -aĉ, -ad, -aĵ, -an, -ar, -ĉj, -ebl, -ec, -eg, -ej, -em, -end, -er, -estr, -et, -id, -ig, -iĝ, -il, -in, -ind, -ing, -ism, -ist, -nj, -obl, -on, -op, -uj, -ul, -um estas oficiale konsiderataj esperantaj sufiksoj; -at, -it, -ot, -ant, -int, -ont estas participaj sufiksoj; la sufikso „in“ signifas la virinan sekson („patro“ père – „patrino“ mère) [2]; la sufikso „il“ signifas ilon („tranĉi“ trancher – „tranĉilo“ couteau) [3]; ĝi ne metas senpripense la sufikson „in“ post iu ajn radiko [4]. derivifinaĵoprefikso
Rim. 1: La plej multaj e-aj sufiksoj estas uzataj ankaŭ kiel ordinaraj radikoj kaj kondutas en kunmetado same kiel ordinaraj radikoj. Tial oni nomas ilin ankaŭ sufiksoidoj, esceptante nur la verajn sufiksojn -aĉ, -ĉj, -eg, -et, -in, -nj kaj -um. La koncepto de e-a sufikso do ne egalas al la lingvoscienca koncepto, sed la e-aj sufiksoj transprenas ordinare la rolon de sufiksoj de la naciaj lingvoj: „Loch“ truo – „Loch'er“ tru'ilo.
Rim. 2: La aserton ke la esperanta sufiksado estas simpla vortkunmeto mi opinias propaganda mito. Iuj sufiksoj efektive tiel kondutas (piedingo = ingo por piedo), sed la aserto ke „patrino“ estas egala al „patrovirino“, aŭ ke „patrujo“ estas „patroujo“, apenaŭ bezonas refuton. [Sergio Pokrovskij]

2.

Afikso, kiu metite post aliaj vorteroj ŝanĝas ties sencon; postafisko.

sufiksado

Apliko de sufikso, vortofarado per sufiksoj: la reguleco de la sufiksado malhavigas al Esperanto grandan nombron da internaciaj vortoj [5].

      Mankas ekzemploj, rimarko, ke kelkaj e-aj finajxoj estas
      lingvoscience "suffix". Necesas aldoni
      "vortero"/"vortelemento" en Revo.
      [wd]